هم زدن یکی دیگر از فرآیندهای حیاتی در کتری واکنش است. سیستم هم زدن از حرکت مکانیکی برای اطمینان از اختلاط یکنواخت واکنش دهنده ها استفاده می کند و در نتیجه انتقال جرم و حرارت را تسهیل می کند. کارایی هم زدن به نوع همزن، سرعت چرخش و خواص سیال داخل کتری بستگی دارد.
انواع متداول همزن ها شامل طرح های پدال، توربین و لنگر است. همزن های پارویی برای مخلوط کردن سیالات با ویسکوزیته پایین مناسب هستند، در حالی که همزن های توربین برای کاربردهای با ویسکوزیته بالا یا فرآیندهایی که نیاز به برش بالا دارند مناسب هستند. همزن لنگر معمولاً برای سیالات با ویسکوزیته بالا استفاده می شود. طراحی آنها به آنها اجازه می دهد تا نزدیک دیواره کتری کار کنند و به جلوگیری از چسبندگی مواد کمک کنند.
انتخاب سرعت هم زدن با الزامات واکنش تعیین می شود. سرعت چرخش بالاتر می تواند راندمان اختلاط را افزایش دهد، اما ممکن است مصرف انرژی و سایش تجهیزات را نیز افزایش دهد. سرعت هم زدن باید بر اساس شرایط واکنش خاص بهینه شود. هم زدن همچنین بر انتقال حرارت در واکنش با ترویج حرکت سیال تأثیر می گذارد و در نتیجه راندمان گرمایش یا سرمایش را بهبود می بخشد.
